Met een baby van 8 weken oud en een dreumes van (bijna) 21 maanden, kan ik toch zeggen dat de kinderen in de meest eisende leeftijden zitten. Dagelijks lees ik artikels en/of blogs van moeders met kinderen in dezelfde leeftijd, die het erg zwaar vinden. Ze hebben een huilbaby of een peuter met driftbuien om het uur. Kan ik van geluk spreken?

Driftbuien

Fenna zit natuurlijk in zo’n fase dat ze krijsend in een supermarkt kan staan. Laatst stonden we bij de Mediamarkt aan de kassa en toen kreeg Fenna een behoorlijke driftbui. Ze schopte zelfs haar schoenen uit, door haar geschreeuw vloog het snot uit haar neus op mijn kleding terecht, en laat ik het nog maar niet over de rij hebben die achter ons stond. Met een maxicosi in mijn rechterhand en Fenna proberen te kalmeren aan mijn linkerhand, probeerde ik af te rekenen. Dat ging dus niet helemaal zo soepel en ik dacht bij mezelf: ‘dit zijn de momenten waar ik over gelezen heb, waar sommige moeders dagelijks mee dealen.’ Toen ik had afgerekend, probeerde ik mijn schreeuwende peuter te kalmeren. Natuurlijk lukte dat niet; ze was immers moe én ze kreeg niet iets wat ze graag wilde. De mensen staarden ons aan, maar ik voel op die momenten gewoon geen paniek. Ik kan mezelf best omschrijven als een nuchtere, relaxte moeder. Ik liep weg van de kassa en liep – of nou ja, ik sleepte mijn peuter over de grond – naar de ingang. Daar probeerde ik haar nogmaals te kalmeren en haar neus schoon te vegen. Toen ik haar een paar keer had geknuffeld en suste, werd ze kalm en was het alweer prima. Ik kan me hier eigenlijk snel overheen zetten, hoeveel mensen er nu bij staan.

baby verzorgen

Als ik Farah aan het verzorgen ben, probeert Fenna van alles uit. Ze weet dat ik haar dan niet ergens kan wegpakken. Daar gaat de lade met de koekjes weer open, daar gaat ze weer de bench in om de hondenbrokken op te eten, of zit ze weer van alles van de tafel te pakken. Op die momenten zit ik natuurlijk wel even ‘in de shit’, maar ik kan ook goed relativeren. Dan pakt ze maar even de crackers uit het doosje, die er vervolgens over de vloer verspreid liggen. Dan werkt ze maar wat hondenbrokken weg en dan gooit ze maar eens wat kapot van de tafel. Láát het maar gebeuren. Ik heb immers maar twee handen. Het ligt natuurlijk per situatie, als ik haar iets zie doen wat heel gevaarlijk is, ben ik er ook snel bij. Maar die gevaarlijkheid zie ik nog niet snel in ons kindvriendelijk huis. Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar ik denk dat ik daar ook echt nuchter over nadenk. Hoevaak ik vroeger ben gevallen, hoevaak ik me pijn gedaan heb, en ik leef nog steeds. Moet ik haar voor alles behoeden? Ze is een erg ondernemende peuter, en soms denk ik bij mezelf ‘dan doet ze zich maar eens pijn, dan wéét ze dat het niet mag’.

slapen

Ook lees ik de ergste horrorverhalen van peuters die elke nacht schreeuwend wakker worden, al om 06:00 uur klaarwakker zijn of dat ze simpelweg gewoon de hele nacht iedereen wakker houden. Nu moet ik eerlijk bekennen dat Fenna echt een slaapkop is. Ik leg haar ‘s avonds tussen 18:30 uur / 19:00 uur in bed en als we nergens heen hoeven de dag erna, slaapt ze makkelijk uit tot 09:30 uur. Ook Farah, die nu 8 weken oud is, wordt nog maar één keer tot niet meer wakker in de nacht. Zo krijgt ze de laatste fles rond 22:00 en slaapt ze makkelijk door tot 06:00 / 06:30 uur. Ik merk dat ik ook erg uitgerust ben de dag erna en dus waarschijnlijk ook meer kan hebben. Farah huilt nauwelijks, alleen als ze honger heeft en Fenna kan zich makkelijk vermaken. Ook Fenna huilt niet erg snel, en op een paar driftbuien na, is ze toch best een makkelijk kind.

Relaxed

Al bij al kan ik dus wel zeggen dat ik gewoon relaxed ben. Ik kan er ook niet wakker van liggen als ik ergens aan het eten ben en Fenna schreeuwt alles bij elkaar. Ik kan me er gewoon niet druk om maken. ‘Nou wat wil je hebben, schat?’ / ‘Wat is er aan de hand?’ / ‘Vind je het niet lekker?’ Ik blijf gewoon heel rustig praten tegen mijn peuter, die op die manier zelf ook heel erg kalm ervan wordt. Dat werkt gewoon, vind ik. Ik kan natuurlijk wel mee hysterisch lopen doen en pogingen tot doen om mijn peuter te sussen met een harde toon, maar dat werkt averechts. Ik merk dat Jean-luc en ik daar twee totaal andere personen in zijn. Als Fenna begint te schreeuwen ergens, pakt hij het liefst alles bij elkaar en wil weg. Ik daarentegen, laat het gewoon z’n gang gaan. Mensen die daar zitten en zich irriteren aan mijn schreeuwende peuter, moesten maar thuis blijven. Het is immers overdag; en als je voor je rust komt, blijf je maar thuis. Wat ik wel minder vind is als mensen hun kinderen ‘s avonds mee uit eten nemen rond een uur of 19.00 / 20.00 uur. Je wéét gewoon dat een peuter dan gewoon moe is. En als je peuter dan alles bij elkaar schreeuwt én de ouders reageren dan ook nog eens boos, denk ik echt: serieus? – Mits het natuurlijk echt niet anders kan, maar er zijn altijd alternatieven.

Kinderopvang

Aangezien ik nog studeer en een blog run, moet ik zeggen dat als de kinderen even 2 dagen op de kinderopvang zitten, ik ook weer even kan opladen. Naast het werken aan mijn blog en studeren, kan ik ook even op de bank liggen en mijn ogen dicht doen. Ik merk dat deze momenten gewoon nodig zijn. Je bent immers continu bezig met je kinderen (dag en soms wel nacht), deze dagen zijn dan echt dagen waar je van moet profiteren. Ook als ik niet naar school hoef, of mijn schoolwerk al af heb, gaan ze gewoon lekker naar de kinderopvang. Studeren en werken is namelijk niet het enige wat gedaan moet worden, het huishouden loopt ook door. En de was doen met een ondernemende peuter is niet erg ideaal. Deze momenten zijn voor mij dan heerlijk; ik kan zelfs overdag een bad nemen zonder dat ik rekening hoef te houden met de slaapjes van mijn kindjes en stil hoef te zijn, want ze kunnen immers weer wakker worden – shit.

Ik heb denk ik wel alles  tot nu toe meegemaakt waarbij moeders vertellen dat ze daardoor het moederschap zwaar vinden. Maar ik heb echter nog nooit gedacht, jeetje, wat heb ik me vergist. Ik denk dat de sleutel naar een minder zwaar moederschap, je instelling is. Als jouw instelling gewoon nuchter en relaxed is, zie je dat ook terug in je kinderen denk ik zo. Dan denk ik terug aan mijn eigen moeder, die net zoals ik, nooit snel paniek had. Daardoor was ik ook een relaxed kind en hoefde ik nooit te liegen tegen haar. Je bent een weerspiegeling voor je kinderen denk ik zo. En die driftbuien, die gaan wel weer voorbij.

Hoe ervaar jij het moederschap? Valt het je tegen of valt het je wel mee? 

Liefs,

Rowena

 

1 Comment

  1. Herken mij hier dus heel erg in! Mijn zoontje heeft ook wel zijn buien en ik heb ook wel momenten dat ik er even zwaar geïrriteerd door ben. Meestal loop ik even de kamer uit voor een minuut en is het daarna klaar. Ik heb nog nooit een moment gehad dat ik het zwaar vond.

Write A Comment